Wladimir Rudolfovitsj Vogel (Russisch: Владимир Рудольфович Фогель) (Moskou, 29 februari 1896 – Zürich, 19 juni 1984) was een Zwitsers componist, muziekpedagoog en pianist. Hij was een zoon uit Duits-Russische ouders.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog was zijn familie in Rusland geïnterneerd. Na het einde van de oorlog kon Vogel nog in 1918 naar Berlijn vertrekken. Hij studeerde aldaar aan de Statelijke hoge school voor muziek, onder andere compositie van 1919 tot 1921 bij Heinz Thiessen en van 1921 tot 1924 bij Ferruccio Busoni.
Aansluitend werkte hij als docent aan het Klindworth-Scharwenka-Konservatorium in Berlijn en muziekleraar voor compositie. Omdat hij veel met de arbeiders-muziekbeweging werkte moest hij in 1933 uit Duitsland vluchten - hij behoorde onder andere ook tot de Door het naziregime vervolgde componisten en vertrok naar Zwitserland. Aanvankelijk in Zwitserland met fremdenpolizeilichem Arbeitsverbot bedreigde musicus en componist moest alle 3 maanden een verblijfsvergunning aanvragen. Van zijn reizen in het buitenland naar Straatsburg, Parijs, Barcelona, Londen en Brussel voor het beluisteren van concerten met zijn eigen werken, moest hij terugkomen om de verlenging van zijn verblijfsvergunning aan te vragen.

In 1954 werd hij genaturaliseerd en kreeg de burgerlijke rechten van Zwitserland.
Hij werkte aanvankelijk in Ascona en Comologno in het Ticino en later in Zürich als componist en muziekpedagoog. Onder andere was hij regelmatig docent in Hermann Scherchen's Sessions d’études musicales et dramatiques in Straatsburg. Tot zijn bekendste leerlingen behoren onder andere Einojuhani Rautavaara, Robert Suter, Rolf Liebermann, Jacques Wildberger, Erik Bergman, Maurice Karkoff en Tauno Marttinen.

Het oeuvre van Vogel omvat alle genres zonder de toneelmuziek. Hij wordt als de schepper van het zogenoemde Drama-Oratorio, een bijzondere vorm van het oratorium, dat gekenmerkt is door spreek-stemmen en spreek-koren.

Bron: Wikipedia